Aan de voet van de Mount Everest

Inmiddels ben ik alweer 3 dagen terug in Nederland. Toen papa mij ophaalde in Frankfurt was ik erg blij. Zes weken was lang genoeg geweest en de dagen in India bijzonder maar uitputtend. Op het vliegveld hebben we alle spullen in plastic zakken gedaan om het anti-bedbug proces te starten. Ook schone kleren aangetrokken die naar heerlijk schone waspoeder roken. Op het vliegveld een bruin broodje met zonnebloempitten, mozarella en tomaat op. Dat is pas genieten! Mijn zesweekse reis was ontzettend bijzonder, leerzaam, mooi, indrukwekkend en ga zo maar door. Ik heb heel veel geleerd. Ik heb leuke mensen ontmoet, culturen leren kennen en kleine conclusies getrokken over mijn eigen leven. Vooral ook heb ik luxe leren waarderen. Zo kan ik het water dat uit de douche komt, gewoon veilig drinken hier! En als er iemand voorbij loopt in de trein die zegt: deze coupe ruikt muf, ik loop een stukje door', dan denk ik 'mens neem een enkeltje Nepal'. Ik heb wel een beetje last van een 'reverse cultureshock'. Waarschijnlijk een combinatie van een jetlag en het weer terug zijn in het normale leven in Nederland. Hoeveel ik dit land stiekem ook waardeer. Wel ben ik ontzettend blij met bruine boterhammen, fruit en het weerzien van vrienden en vriendinnen, familie en wolfje Inmiddels staan er al een aantal landen en regio's op mijn bucketlist. Maar eerst maar eens een half jaartje hard studeren en sparen voor de volgende reis. Ergens komende dagen ga ik al mijn foto's uitzoeken ( en de laatste op deze blog plaatsen). Uiteindelijk zal ik enkel de mooiste fotos, het zijn er richting de 1000 denk ik, bundelen in een fotoboek. Het is fijn om terug in Nederland te zijn, maar ik moet nog wennen aan soepele busritten en stiekem mis ik de momo's! Ik vond het fijn om te zien dat veel mensen mijn blogs lezen, hopelijk snel weer een nieuwe reis en een nieuwe blog, maar eerst even genieten van dit kikkerland!

Momo's

Ik had Nepal niet overleefd als ik niet om de dag momo’s had gegeten. Ze lijken op dumplings die wij kennen van Chinese restaurants. Ronde deegballetjes die gestoomd of gefrituurd zijn. Gevuld met vlees, kaas, chocolade of zoals ik hard nodig had, groenten! De momo’s worden gegeten met een pittige saus. Hieronder voor diegene die nieuwsgierig is, het recept! Daarbij keuze uit meerdere soorten voor de vegetarier, vleeseter en zoetekauw.

Voor het deeg:
- 2 kopjes bloem
- ¾ kopje water
- evt. 1 theelepel zout
- evt. Halve theelepel bakpoeder

Vulling:

Groenten+olie:
- Nasi groenten
- Chili
- Peper
- Zout
- Knoflook
- Gember
- Masala groenten
- Of naar smaak

Vlees:

- Gehak
- Kip

Kaas:

- Jouw favoriete kaas

Zoet:

- Mars
- Snickers
- Toblerone

Snij alle vulingrediënten klein en roer ze door elkaar. Maak van bloem en water een soepel deeg. Rol het deeg uit en maak kleine cirkels van ongeveer 6-10 cm doorsnee.
Plaats kleine hoeveelheden van de vulling in het midden van de cirkels en maak de randen een beetje vochtig met water. Vouw de randen samen en druk ze goed tegen elkaar aan om lekken te voorkomen.
Kook water in een stoompan of au bain marie met een ingevet pannetje bovenop. Plaats enkele momo's in de stoompan en stoom het gaar in 5 a 7 minuten. Momo’s kunnen ook gefrituurd of gebakken worden in archaide olie of in de frituurpan.

Het zit erop. Ik ben thuis gearriveerd. Wat een luxe, een bad vol drinkwater, vers fruit en brinta, schone rustige wegen. Mijn iPhone ziet er ondanks zijn handicaps uit als een futuristisch voorwerp. Ik heb 5 bijzondere dagen in India gehad, en 31 leerzame dagen in Nepal! Voordat ik een samenvatting ga geven van deze ruime maand weg zal ik eerst mijn verslag over India doen! Ik heb een tocht gemaakt van Delhi naar Jaipur naar Agra en terug naar Delhi. Deze tocht heb ik gelukkig met een chauffeur gedaan. Ik weet niet hoe ik er vanaf was gekomen zonder auto met airco.

Jaipur staat bekend als de pink city aangezien het oude centrum uit rode stenen huizen en paleizen bestaat. Jaipur is vooral bekend om Amber fort. Een fort die ik op de olifant heb beklommen. Het fort zelf stelde meer voor van de buitenkant dan van de binnenkant. Binnen werd ik vooral niet met rust gelaten door ansichtkaart verkopers en kon dus niet rustig rond kijken. Bij alle andere paleizen en forten die ik afgelopen 5 dagen heb bezocht was dit precies hetzelfde. Jaipur ligt in de provincie Rajasthan wat een typische eigen cultuur heeft. Ik ben ook weer wezen eten bij de familie van de chauffeur. Dit keer waren ook tante en oom en twee nichtjes bij hen thuis. Op de grond zittend heb ik opnieuw met mijn rechterhand van de kookkunsten genoten van de moeder. De tante liet een hele stapel foto’s aan mij zien van haar commando training voor de politie. Als ik het goed begrijp is ze officier en kan ze overal in India worden ingezet maar is haar hoofdbasis Jaipur. De grens met Pakistan is logischerwijs de regio waar het meeste werk is. Ik verbaasde me over de foto’s. Voor mij zat een vrouw die met een grote glimlach foto’s van haar in uniform met automatische geweren liet zien, maar met een sluier over haar ogen. Ze kijken dus wel door de sluier heen, en ik moet blijkbaar ook gewoon in de ogen terugkijken. En ‘oh wat leuk’ zeggen bij ieder geweer die ze in korte tijd in en uit elkaar kan zetten. Weer een typisch contrast! Maar een hele aardige vrouw, die goed Engels spreekt. Op weg naar het hotel ben ik ook nog bij de tante en oom thuis geweest. Zij leven in een veel kleinere ruimte dan het gezin van de chauffeur. Volgens mij slapen de kinderen met tweeën in een 1 persoonsbed, maar zijn er in de 2/3 kleine kamers die het huis telt, wel 5 gebedsplekjes! De oma van het gezin was dit keer meer aanwezig! Ze vond het schitterend om mij weer te zien, gaf me een knuffel en aaide mijn voeten? Ze heeft hartproblemen, loopt krom, is heel erg gerimpeld en is ontzettend dun. Terwijl ze pas 62 jaar oud is! De dag erop ben ik ‘s ochtends vroeg naar Agra gereden. De stad van de Taj Mahal. Onderweg bij een verlaten wegrestaurantje heb ik thee gedronken. Eigenlijk is het gewoon een boerderijtje met plaggenhutten, een klei oven en was loslopende buffels. Ook liepen er een stuk of 20 kinderen in gescheurde T-shirts rond maar die volop plezier hadden. Met hun autootjes met wielen van flessendoppen en met de onverwachte gast, ik! De thee was erg lekker en ik heb me zeer vermaakt met de lachende kindjes, tussendoor moest ik alleen af en toe was vliegen van mijn ogen afslaan. Het is een interessante plek voor ‘hoe schoon is jouw huis – op reis’.

Eerste trekpleister die ik bezocht in Agra was de ‘red fort’. Ontzettend groot en mooi, ik liep hier wel op mijn gemak rustig rond te kijken. Oa. uit het raam vanuit waar ik 2 kilometer verderop de Taj Mahal zag liggen! Wat een meesterwerk! Ondanks de hitte en lange tocht in de auto maakte dat zeker mijn dag goed. Later ben ik ook aan de andere kant van de rivier naar het uitzicht op de Taj gaan kijken. Daar hebben twee jongetjes voor een zakcentje foto’s van mij gemaakt. Het is immers af en toe behelpen als je alleen reist. Iedere gelegenheid dat ik Nederlanders zie of hoor ( je pikt ze er zo uit) grijp ik aan om een praatje te maken. S Avonds bracht de chauffeur me naar een restaurant. Hij zou in de auto blijven maar ik stond erop om voor hem te betalen zodat ik niet alleen zou zitten. Naast ons in het restaurant zat een Nederlandse vrouw met haar Amerikaanse man. Ik vertelde over Nepal en India. Zij begreep niet waarom ik beide landen zo’n cultuurshock vond. Ik begreep dat zij enkel in 5 sterren hotels slaapt en met geblindeerde ramen door de landen heenrijdt. Voor het eten ben ik naar een winkel gegaan om een saree te kopen! Ik heb een roze en een blauwe gekocht vol met glitters. Ze zijn beide zo’n 7 meter lang! Een saree, of Indiase jurk, is namelijk geen jurk maar een lap stof die je op een onwijs ingewikkelde manier omdoet. Ook heb ik er bijpassende bangles/armbanden bij gekocht. Klaar voor carnaval! De volgende ochtend ben ik om half 6 opgestaan om vroeg bij de Taj Mahal te zijn. Samen met honderden andere toeristen probeerde ik de beste foto’s te maken. Vechten om de meest symmetrische plek dus. Het is zeker de moeite waard, het is een schitterend gebouw. Het is gebouwd door keizer Shah Jahan na de dood van zijn tweede vrouw, Mumtaz Mahal. Zij overleed tijdens de geboorte van hun 14e kind, op de leeftijd van 36 jaar oud! Ondanks deze bizarre informatie is het misschien het mooiste wat iemand ooit uit liefde heeft kunnen doen. Doe mij ook maar zo’n grafsteen☺.

India is een schitterend land, met een rijke cultuur en enorm veel cultureel erfgoed. Ik ben heel blij om verschillende onderdelen te hebben gezien, niet alleen de paleizen en forten maar ook het gezinsleven bij de chauffeur thuis, het thee huisje en de drukke straten van de 3 grote steden in het Noorden van India. Goede keus dus om toch die laatste week niet in Nepal maar in India te besteden. De volgende keer zou ik echter deze bestemming toch anders aanpakken. Na al 5 weken weg te zijn geweest en een beperkt dieet te hebben gevolgd, was ik erg vermoeid, zeker in combinatie met de moordende hitte in de zomer. Daarnaast raadt ik iedere jonge vrouw af om alleen te reizen in India. Het kan wel, mits je een chauffeur hebt, maar naast dat je niemand hebt om tegen te praten tijdens het eten, in het hotel en tijdens de sightseeing, is een vrouw alleen in India ongewoon. De helft van de tijd die ik in de monumenten doorbracht, besteedde ik aan het afwimpelen van verkopers, gidsen en vrijgezelle jongens die met me op de foto wilden. Wijde kleding helpt niet, mijn zonnebril ook niet. Volgende keer toch maar de burka uit de kast halen! Voor iedereen die op zoek is naar een interessante bestemmingen voor 2 personen of meer, is Noord India zeker een aanrader! Vooral in combinatie met mijn chauffeur!

Morgen de allerlaatste blog! Met een terugblik en een speciaal recept!

Ik ben inmiddels 2 dagen in India. Zoals ik eerder schreef heb ik de vooroordelen van mij afgezet en ben met, zover dat kan, frisse blik gister geland. Het duurde ruim een uur om Nepal uberhaubt uit te komen. De dag van te voren hadden we gebeld naar immigration om te vragen hoeveel ‘boete’ we moesten betalen voor een visa die 2 dagen verlopen is. Na lang wachten was het antwoord $10. Eenmaal ingecheckt ging ik naar immigration om de stempel voor 10 dollar te krijgen. Na een gigantisch formulier te hebben ingevuld bleek het $33 te zijn. Toen moest ik terug de douane uit, om bij de atm extra geld te gaan pinnen. Toen weer terug in de rij bij immigration, daarna terug de rij in bij de douane en daarna is mijn paspoort/boarding pass minstens 6 keer gecontroleerd en hebben ze 2 keer mijn complete handbagage in en uitgepakt. Daarbij moest ik een half uur uitleggen wat Deet is, waarom ik het nodig heb en aangezien het minder dan 100ml is gewoon mee mag. Mijn pakjes sap van 200ml kwamen wel alle checks door net als de halve literfles water. Rara waarom is bij de laatste bomaanslag in Mumbai de dader opgepakt in Kathmandu?

Na ruim een uur vliegen was ik in Delhi, ook daar opnieuw papieren getekend en gedetailleerde vragen beantwoord. Met mijn bagage op een trolley liep ik de airport uit. Op zoek naar mijn chauffeur! Buiten kwam mij een hittegolf tegemoet en stonden er zo’n 1 MILJARD mensen te wachten bij de uitgang. Althans zo leek het, daadwerkelijk is de populatie nog 166 miljoen bovenop een miljard. Gelukkig herkende de chauffeur mij meteen. Ik heb namelijk via internet een ‘golden triangle tour’ geboekt. Ik heb gekozen voor de best geschreven offerte, maar het bleef een risico gezien de hoge aantallen fraudeurs. Ik heb het echter getroffen, de goden zijn met mij na zoveel weken geen vlees eten! De man heet Prabhu, spreekt goed Engels en is ontzettend vriendelijk. Hij legt veel uit over India, de geschiedenis en de cultuur. Ondanks dat ik hem een budgettour heb laten samenstellen was mijn hotel echt prima. Marmeren vloer en redelijk schone badkamer. Dat mijn king-size bed gepaard ging met wat kleine kakkerlakken doet me inmiddels niets meer. Dezelfde dag heb ik de een na grootste moskee ter wereld bezocht, het rode fort in Delhi, de gedenkplaats en tevens plek van crematie van Mahatma Gandhi en de eerste tempel waar de laagste kaste mocht komen (geopend door Gandhi). ’s Avonds was ik flink moe van het reizen. Ook al heb ik een super nieuwe auto met chauffeur en airco! Het klinkt luxe en ik voel me een presidentsdochter maar ik had niets anders gewild! De reden dat iedereen zo ‘kwaad’ sprak over hun reizen naar India komt deels omdat deze mensen budgetproof hebben gereisd met de lonely planet. Momenteel ben ik heel blij dat ik dit niet doe. Zodra ik de auto uitstap is er inmense hitte. Daarnaast zijn er 1,1 miljard mensen die me aanstaren. Staren is hier erg normaal, ik ben blank, heb blauwe ogen en een tshirt aan. Van te voren heb ik veel hierover gelezen, en daarvan is niets gelogen. Het staren is vreselijk en went niet. Gelukkig dat ik dus in een auto zit. Ook beschermt de auto mij van de stad (Delhi+NewDelhi) die inderdaad nog viezer, nog drukker en nog warmer is dan Kathmandu. De contrasten zijn hier enorm. Het land is in sterke economische groei, ze hebben zelfs een space-center, maar de armoede hier op straat is nog 10x zo erg dan ik in Nepal heb gezien. Daarnaast is het land ook stukken conservatiever! Als mensen een burka al benauwend vinden dan hebben ze de vrouwen hier nog niet gezien! Ze dragen allemaal sari’s op een deel van mijn generatie na. Veel van de sari’s worden ook over het hoofd gedragen. Of over het hele gezicht zonder enig zichtveld. Dit zijn Hindu’s ik heb het nog niet over de moslimpopulatie. In de moskee moest ik zelf een lange jurk aan, en mijn schoenen uit. Mijn hoofd mocht ik wel onbedekt laten! Toen ik vandaag in Jaipur, Rajasthan aankwam was het nog stukken conservatiever. In Jaipur ging ik thee drinken bij de familie van de chauffeur. Zijn vrouw, zus en moeder waren thuis en zetten Indiase thee, Masala thee. Deze dronk ik ook iedere dag in Nepal maar nu was het pittiger (ja pittige thee). De vrouwen hadden ook hun sari alsof het een hijab was (hoofddoek). De chauffeur vertaalde al hun vragen. Of ik getrouwd was, hoeveel broertjes en zusjes, het werk van mijn vader en mijn opa. Ik ben inderdaad getrouwd. Tijdelijk althans voor mijn verblijf in India. Het werd aangeraden in de Lonely planet en ook al voel ik mij een liegbeest, het werkt goed. Mijn man is trouwens dokter, hij werkt heel de zomer in het ziekenhuis en daarom ging ik alleen op reis, met chauffeur. Er wordt erg afkeurend gepraat over Europese touristen met korte rokken of broeken en hemdjes zonder mouwen. Gelukkig maar dat ik ook dat advies heb meegenomen en lange mouwen heb! Een ongetrouwde vrouw alleen in India is natuurlijk helemaal not-done dus vandaar het gelogen verhaal! Vanavond ben ik bij de familie wezen eten! Ze hebben een dochter van 15 en zoon van 11. Hele leuke kinderen die de oren van mijn hoofd vroegen over auto’s, popsterren (grote fans van Justin Bieber), Nederland, Europa, mijn favoriete films etcetera. Ik heb wekenlang in Nepal rijst met Dhal op (linzensoep) en kon het op het laatst niet meer zien (en ook niet binnen houden). Ik heb vanavond echter hetzelfde gerecht op maar stukken lekkerder! Dit keer vrolijk meegegeten met enkel mijn rechterhand. De linkerhand is voor andere doeleinden. Ik heb Henna op mijn hand laten tekenen, ik kon het niet weigeren, ondanks dat ik er niet zo’n fan van ben. Ik heb van de dochter armbandjes gekregen en van de ouders een bedlaken met olifanten! Ontzettend gastvrij en een betere touroperator had ik denk ik niet kunnen hebben! Het hotel hier in Jaipur heeft zelfs een zwembad waar ik vanmiddag in gezwommen heb. Hoewel je dat toch beter niet kun doen als ongetrouwde vrouw die alleen op reis is. Er stonden namelijk 10 mannen over de muur te kijken hoe ik baantjes trok. Ik zie nu enkel de mooie kanten van India, door mijn veilige en comfortabele manier van reizen, maar het is een gek land.

Eigenlijk lees ik mijn eigen blogs nauwelijks terug en heb dus ook geen idee soms wat ik jullie wel of niet heb laten meebeleven, zoals het verhaal van de koeienvlaai. Ik weet dat ik veel verteld heb over de viezigheid en het afval. Dat ik heb verteld over een baby met een open wond op de billen en een jongetje die om een schoolboek vroeg. Maar het hele verhaal over wat ik meemaak in dit ontwikkelingsland, onderdeel van de ‘derde wereld’ heb ik nog niet verteld. Ook al leef ik hier maar een maand, in een van de rijkere gedeeltes van de hoofdstad kan ik niet ontkennen dat het hier gewoon kut is. Ik bedoel daarmee niet mijn vakantie en ook niet het land met prachtig gebergte die in andere seizoenen waarschijnlijk adembenemend is. Er zijn een aantal hele mooie plekken die ik heb bezocht, ik heb op een olifant gereden en in zeer korte tijd vrienden gemaakt. Andere interns maar ook de moeder, Ram (van de fotografie lessen) de Tibetanen en andere passanten die ontzettend vriendelijk zijn. Sommige onderdelen van het Hindoeïstisch en boeddhistisch gedachtengoed zijn erg mooi. Vredelievendheid en het genieten van kleine dingen bijvoorbeeld. Toch zijn sommige dingen een illusie. Zo dacht ik dat boeddhistische monniken geen bezittingen hebben en al het goede met de wereld voor hadden. Maar hier rijden sommigen op scooters, zijn aan het bellen met hippe mobiels of staan taxi chauffeurs uit te schelden. Als ik zelf in de taxi zit en het verkeer niet meewerkt staan er binnen enkele seconden kindjes aan je raam te bedelen. Ze slaan soms op je arm, grijpen naar je tas, of gooien ansichtkaarten naar binnen die je vervolgens weer eruit gooit. Ook het uitzich vanuit de bussen is soms te veel om te omschrijven. De dorpjes langs de route bestaan meestal uit houten hutjes met fornuizen van klei en een klein houten hokje met een gat in de vloer een eindje verderop. Je ziet in de dorpen de mannen in winkeltjes of spelletjes spelen op een grote houten plaat. De vrouwen lopen gebukt met grote zware manden in de rijstvelden rijstplanten te plukken (daarnaast staan ze om 5 uur op om de lunch te koken, het huis aan te vegen en de kinderen te verzorgen). Nepal is geen fijn land voor vrouwen, ook al verbetert de situatie gestaag, en met name in Kathmandu. Vrouwen sterven hier eerder dan mannen en verrichten over het algemeen zwaarder werk. Meisjes krijgen minder te eten en zijn de eerste uit een gezin die stoppen met school of die niet mogen studeren. De verhalen van de Australische intern die verpleegster is zijn vaak niet voor tijdens het eten. De kennis over hygiëne is heel erg beperkt en sommige dagen heeft ze wachtrijen van vrouwen bij de clinic met ‘vrouwenproblemen’. Meestal door het gebrek aan hygiënische toiletproducten of verkeerde kennis over simpele dingen als ‘billen afvegen’. Een franse jongen in een van de andere gezinnen moet eens per maand bij de buren eten, aangezien de moeder ongesteld is en dan haar kinderen niet mag aanraken en ook niet mag koken. Helaas is ontwikkelingshulp hier de drijvende kracht achter de economie, waarvan een groot deel van het geld in een bodemloze put beland. Waarvan onze ngo stageplek nog maar een klein voorbeeld is. Corruptie is alom.
Ik kom op dit hele verhaal door wat er afgelopen dagen in ons huis heeft afgespeeld. Ik schrijf dit met een klein risico dat deze tekst in de google vertaalmachine beland. Wij twee zijn namelijk niet de enige met problemen met de internship en met het huis. De website beloofd heel veel, maar iedereen krijgt er weinig voor terug. Bij ons was dit geen groot probleem, wij verblijven namelijk maar een maand. Maar de interns die hier voor 3-6 maanden blijven willen wel iets nuttigs met hun tijd doen. De man die alles regelt in deze organisatie is tevens de vader des huizes. Een stille norse man die weinig behulpzaam is. Zowel voor ons als voor zijn vrouw en kinderen. Een van de andere kamers heeft nu ook bedbugs en er wordt weinig aan gedaan. De twee Australische meisjes hier zijn nu zelf aan het touw gaan trekken en ervoor aan het zorgen dat hun stage vorm krijgt. Daarnaast zijn ze zojuist opzoek gegaan naar appartementen die hier spot goedkoop zijn, en dus stukken goedkoper dan het verblijf hier in huis. Vanochtend hebben zij meegedeeld dat zij het huis zullen verlaten. Een van hen krijgt het geld (zo’n 1000 euro) die zij voor 5 maanden vooruit heeft betaald terug. Voor de moeder vinden we het echter heel zielig. Ze moest huilen dat de twee Australische weggaan. Het gezin heeft überhaupt al financiële problemen door hoge huur en aangezien er komende maanden niet genoeg interns zijn. De vader echter werkt niet, behalve een klein beetje voor de stage-organisatie. Hij zit de hele dag achter facebook terwijl zijn vrouw zich uit de naad werkt om het huis schoon te houden en te koken. Opnieuw dus moeten wij onszelf eraan herinneren dat het in dit land allemaal anders gaat. De ouders in dit gezin zijn net als meer dan de helft van de ouders in dit land uitgehuwelijkt. Men trouwt bijna nooit vanuit liefde maar is bij de geboorte vaak al toebestemt aan een man of vrouw. Toen de moeder jarig was hebben we dit gevierd en haar cadeaus gegevens. Dit was haar eerste verjaardag. S’avonds boden wij aan de afwas te doen. Wat zij weigerde. Toen we tegen de vader zijden: ‘waarom doe jij de afwas niet voor je vrouw!’ mompelde hij, zei ja en zat na 2 minuten alweer achter facebook. Wat voor ons een grapje was, is voor hen niet grappig. We zouden zo graag willen dat deze vrouw haar man een keer een trap onder zijn kont kon geven. En dat het gezin wat op zou steken van alle goed ontwikkelde interns die hier komen. De kinderen spijbelen vaak van school. Het oudste jongetje is ontzettend slim en wilt later bioloog worden. Helaas is de kans groot dat er niet eens geld is voor een college na zijn middelbare school.

Deze blog is niet zo vrolijk, maar wel werkelijkheid in dit land. Het maakt je af en toe ook wel een beetje verdrietig, zeker als het regent en je je beseft dat je over een week in een schone badkamer staat en weer gevarieerd voedsel binnen krijgt (wat hebben wij het toch goed!!). Om uit de druilerigheid hier thuis te ontsnappen ga ik vanmiddag weer naar de garden of dreams. Met de ingang tegenover straatkinderen ga ik genieten van een peperduur stuk brownie met boek. Het is de harde werkelijkheid

Meer interesse na dit verhaal?

Verhalen van een Nederlandse jongen in een weeshuis in Chitwan
Uithuwelijking

Na onze vakantieweek in Pokhara werd ik in Kathmandu wakker van onaangename gasten in mijn bed. BEDWANTSEN genaamd. Geen grappige beestjes, die waarschijnlijk ook vorige keer voor een arm vol bultjes zorgden en nu weer. Gelukkig had ik nog steeds de antihistamine dus de jeuk verdween snel. De pa des huizes heeft onze kamer vervolgens vergast met chemicaliën. Na 5 uur zouden we daarin terug kunnen. Al onze spullen staan voorlopig in de ‘studeerkamer’, een oude vochtige keuken. Van de NGO hebben we niets meer mogen horen, en dus hebben we hen gemaild met wat contactinformatie over Nederlandse fondsen en hen bedankt voor de samenwerking.
Donderdag heb ik mijn jurk opgehaald bij de kleermaker. Helaas was op maat gemaakt iets te letterlijk genomen en paste ik er amper in. Daarnaast had ik denk ik beter geen westers model kunnen kiezen, aangezien hij daar weinig ervaring mee bleek te hebben. Niet geschoten is altijd mis. De andere kleermaker die ik wat blousen heb laten maken was zijn deadline vergeten, daarvoor ga ik dus nog even duimen. In de middag zijn we naar het stadje Patan gegaan om daar Durbar Square te bekijken. Na regen is het een grote modderpoel en na twee eerdere durbarsquare’s beginnen de tempels een beetje van hetzelfde te worden. Vanuit cafe du temple mensen kijken blijft in ieder geval wel boeiend! Zo liep er een snuisterijen verkoper met een t-shirt met heel groot NSDAP erop. Ik heb geprobeerd in te zoomen met mijn camera maar helaas kon ik niet zien op het een grap was of niet. Daarna zijn we bij twee Nederlandse vrienden langs geweest, Sjoerd en Jaco die in een expat-buurtje wonen. Ze wonen in een prima appartement, waarvan ik wel kan begrijpen dat je dan zolang in dit land kunt wonen. In de drukte van Kathmandu houdt ik het niet heel veel langer dan een maand uit. Onze plannen voor afgelopen dagen hebben we die avond enigszins gewijzigd.
Vrijdag hebben we de grootste stupa van Nepal gezien, Boddhnat. Een hele mooie rustgevende plek waar we vanaf een dakterras de monnikken die rondom de stupa lopen (mandala’s) hebben bekeken. Ook al had ik afgezworen om nog meer sjaals te kopen, vond ik de mooiste sjaal tot nu toe met half zijde en een bloemenpatroon. In de avond zijn we vroeg gaan slapen, gelukkig waren twee interns nog op een trekking en konden we op hun kamer bivakkeren. Onze gewijzigde weekendplannen resulteerden erin dat we zaterdag vroeg de bus pakten naar Chitwan national park. Kortweg ‘de jungle’. Aangekomen bij het hotel van junglehutjes reserveerden wij een olifantenrit. Diezelfde middag nog zaten we bovenop dombo midden in de jungle. De vorige keer dat ik op zo’n oud-leren beest zat, was in een circus in Frankrijk. Toen ben ik daar gillend vanaf gekomen. Dit keer vond ik het echter ontzettend cool. Je zit op een houten ding bovenop de Indische olifant, waar je via een trapje op klimt. Voor ons zat de olifantenchauffeur die het beest aan de gang kreeg door met blote voeten achter z’n oren te kriebelen en het beest van ferme klappen op het hoofd te voorzien. Dat laatste gebeurde regelmatig met enorme uithalen aangezien ze in Nepal nog geen partij voor de dieren hebben. In de jungle zagen we onder andere grote herten (elanden?) , pauwen en 2 grote neushoorns die een dutje in het water deden. Gelukkig zit je hoog en was ik niet bang voor mogelijke beestjes/beesten. Van hoog en droog was geen sprake aangezien er een gigantische moessonregen kwam. Kletsnat op de olifant in de jungle, typischer kan niet. In de avond zijn we wat gaan eten in het dorpje en vroeg gaan slapen, nadat we ons hadden verlost van een opdringerige hoteleigenaar. In de ochtend opnieuw vroeg opgestaan (het aantal uren slaap is afgelopen week erg beperkt) om op een Nepalese gondel te gaan. Op een typische Jungle rivier werden we rustig wakker. Gelukkig was de meest gevaarlijke krokodil ter wereld nog aan het slapen en broeden toen we langs haar voeren! Een aantal dieren kan ik nu dus op mijn lijstje zetten. Na het varen hebben we de bus naar een volgend stadje gepakt om daar de Nepalese gaypride te zien! Ook al beweerde de hotel eigenaar dat het festival in KTM was en dat homo’s in Nepal niet bestaan, ben ik toch op de goede plek terecht gekomen. Op de weg ernaar toe kreeg ik een zachte stomp op mn arm van een halvegare zonder reden (verder niet van geschrokken en niet ernstig). Ik werd echter meteen vrolijk toen ik de grote kleurige stoet zag. Het was ontzettend bijzonder om mee te maken. Duidelijk ook dat voor deze mensen dit ‘de dag van het jaar’ was. Vanaf de zijkant werd er met grote ogen soms gekeken maar toch verloopt deze parade al 4 jaar vreedzaam. Daar kan oost-europa nog wat van leren. De meeste mannen waren als vrouw verkleed in schitterend sari’s en reden in versierde rickshaws. We waren uitgenodigd door Sjoerd die onderzoek doet bij de blue diamond society, een organisatie die strijd voor LGTB rights.
Inmiddels ben ik alweer terug in KTM na weer een bijna-dood-ervaring busrit. Hoewel ik nog steeds vertrouw op de rijkunsten van Nepalese chauffeurs, was ik wel bang voor gezondheidsrisico’s die ik opliep door de man voor mij die minstens 100x roggelde en uit het raam spuwde. Vanavond slaap ik op de bank aangezien onze kamer nog een grote chemicalien-cel is. Inmiddels wel tijd voor een douche en een schoon bed. Nog 3 dagen Kathmandu en dan op naar India! Naar dat laatste ben ik heel erg benieuwd. Ik moet alle vooroordelen even uit mijn hoofd zetten en zelf alles gaan beleven! Een knappe Israelier die ik gister sprak beschreef het als het meest ranzige land die hij had gezien, waar hij nooit in zijn leven meer terug zou komen. Ik ga alvast dromen van de Taj mahal!

Oja leuk weetje wat ik steeds vergeet te schrijven: Ik ben laatst na een bezoek aan een thee-huisje door het gebrek aan straatverlichting met mijn SLIPPERS uitgegleden over koeienSTRONT en heb net kunnen voorkomen dat ik met mijn gat in die smerigheid viel☺